ملالی نیست جز حسرت یک خنده ی از دل از آن زمان که رفته ای دیگر چشم به آسمان ندوخته ایم تا بیابیم ستاره ای که نشان می دادی دیگر کسی سراغ آسمان را هم نمی گیرد که بغض آلود است و ابری اما ، نه بارانی و نه اشکی همه سر به لاک غم دارند شاعران از فراق می گویند شهر از ترانه غم آذین است و تو باور نمی کنی که همگان خاموشند همگان لب دوختند تنها گروهی مد هو شند ما هستیم و اندوهی مداوم که گاه باور وعده های پوشالی از یادمان می برد که غمگینیم خانه ها سوت و کورند کوچه ها پائیزیست شهر در دست بی تدبیری است و عشق ، واژه جان گیریست که حقیقت بی پروائیست هرکه خدا جوی است درد مند است و هر که از خدا دور است فرهمند است ب

شاهد مرگ غم انگیز بهارم چه کنمابر دلتنگم اگر زار نبارم چه کنمنیست از هیچ طرف راه برون شد ز شبمزلف افشان تو گردیده حصارم چه کنماز ازل ایل و تبارم همه عاشق بودندسخت دلبسته ی این ایل و تبارم چه کنممن کزین فاصله غارت شده ی چشم تو امچون به دیدار تو افتد سرو کارم چه کنمیک به یک با مژه هایت دل من مشغول است